AYXAN _____-»PİLLƏKƏNDƏ SEVGİ»
Məcid Həsənliyə
Həmişəki kimi dərsə gecikmişdi. Bu onun adəti idi, məktəb vaxtları da birinci saatı ötürərdi.
Qapının ağzında durmuşdu. Amma girməyə cürət eləmirdi.
Pilləkənlərin yuxarısından bir qız əyilib ona baxanda tez qapının yanından aralandı, qaçıb pilləkənlərin yuxarısına nəzər saldı. Orda kimsə yoxdu, səsizlik hökm sürürdü. Öz-özünə fikirləşdi: “Görən o qız kim idi?”
Bunu düşünəndə artıq qapını açmışdı. İçəridəkilərin onu aydan gəlmiş adam kimi süzmələrinə, müəllimin tənəli sözlərinə alışıq idi. Ona görə də heç kimi vecinə almadı. Keçib yerində oturana qədər müəllim eləcə donqullandı. Hələ deyəsən uşaqlardan biri fürsətdən istifadə edib ortaya bir zarafat atdı, qızlar dişlərini ağartdı.
O, tənələri, zarafatları eşidirdi, amma eyninə almırdı, bir qulağından alıb, o biri qulağından ötürürdü. Oturan kimi mobil telefonunu açdı, həmişəki kimi çata girib qızlarla yazışmağa başladı.
Hər gün günəş işıqlarını şəfəqin müəmma könlündən salarkən illərdir tək dəyişməz arzum buludların göydən damla-damla yağışlarını endirməsi idi. Mənim üçün hər yerə düşən yağış damcısının səsi həyatda əvəz olunmamasının səbəbi, buluddan düşən hər damcıda bir mələk yerə enərmiş. Yağışlı havalara insanların çoxunun mövqeyi qarşıdır, coxu yağışı sevməz, şikayət edər. Amma mən onların acığına pəncərimi ardına kimi açib əllərimi uzadib yağışın damcılarını əlimlə tutardım, sanki hər damla da mənim üçün bir mələk göndərilirdi. Yağış yağarkən havaya qalxan torpağın qoxusundan həzz alarkən bəzən də özümə görə gözumdən yaş axidaraq bəlkə mən də bir mələk göndərdim dəyə səvinərdim.
Səhər tezdən durub evdən çıxdım. Hər günkü səhərdən fərqlənirdi, bu günkü səhər. Hiss etdim ki,nəsə qeyri-adi bir hadisə baş verəcək. Ürəyimdə isti bir gizilti var idi. Yağan yağış damlalarının həzin nəğməsi adamın ağlını başından çıxarırdı. Uzun zamandı heç belə nəğməyə qulaq verməmişdim. Yolla avtobus dayanacağına getdiyimdə ayaq izlərinə düşüb arxamca gələn sular necə də inadkar idi. Heç mənim arxamla getməkdən yorulub arınmırdı, mənimlə ta avtobus dayanacağına qədər getdi o yağış suları. Dayanacağa çatanda mağazaçı Güllər xala dedi ki, bala bir az tez niyə gəlmirdin, indicə keçdi. Kəndimizin “ayaq” tərəfindən “daş yol” keçir, daha doğrusu İpək yolu, ora sarı addımladım. Yolun yarısında avtobus gəldi mindim.
UNESCO İrlandiyanın paytaxtı Dublini “Ədəbiyyat şəhəri” elan edib.
'
Bu barədə Milli.Az xəbər portalına Gəncə şəhər Mədəniyyət və Turizm İdarəsindən məlumat verilib.
Qalmaqallı Britaniya yazıçısı Salman Rüşdinin “Şeytan ayələri” romanının Azərbaycan dilinə tərcüməsinin “Unikal” qəzetində çapı dayandırıldı. Bu dəfə birdəfəlik.
