Sevin ey xəstə könül mahi-Ramazan gəldi,
Bu mübarək Ramazan dərdlərə dərman gəldi.
Yenə öz süfrəsin açmış bu mübarək gündə,
Yenə Xəllaqi-cahandan yerə ehsan gəldi.
Həq yanında o qədər izzəti var,ALLAHdan,
Bu ayın hörmətini tutmağa fərman gəldi.
Hər ayın öz şərəfi,öz adı vardır,amma
Ramazan ayı bütün aylara sultan gəldi.
Bu ayın gör nə böyük hikməti var ey qafil,
Kim oruc tutdu onun qəlbinə iman gəldi.
Ondan ötrü ürəfalar tutar ehya gecəsi,
O mübarək gecədə ayeyi-Quran gəldi.
Hərə bir dərd ilə aludə olanlar əl açıb,
Tapıb ehya gecəsində təzə bir can,gəldi.
O səhər ki,şəhi-Mərdani şəhid eylədilər,
O gecə badi-səbadən dəmi-hicran gəldi.
Kimi Mahir,bu fəzilətlərə qafil getdi,
Kimi,dünyayə gələndə elə nadan gəldi.
]]>
Şeirdə sözün daha zəngin,daha dolğun bir tərzdə ifadə olunmasına bədii təyin deyilir. Başqa sözlə desək bədii təyin təsvir olunan hər hansı bir hadisənin və ya haqqında söhbət açılan hər hansı bir şəxsin,maddənin ümumiyyətlə hədəfin əsas cizgilərini daha qabarıq sürətdə göstərmək sənətidir.
Paybənd oldum səri-zülfi-pərişanın görüb,
Nitqdən düşdüm ləbi-ləli-dürəfşanın görüb.
Oda yaxdım şəni”vəş canım görüb rüxsarını,
Çərxə çəkdim dudi-dil sərvi-xuramanın görüb.
Ey Füzuli bunca kim tutdun nihan hali-dilin,
Aqibət fəhm etdi el çaki-giribanın görüb.
Şair demək istəyir ki,paybənd oldum,yəni ayaqdan düşdüm,ayağı bağlı oldum,ayağım bağlandı sənin dağınıq tellərini gördükdə.Nitqdən düşdüm,yəni lal oldum sənin o dürr saçan dodaqlarını görəndə.Üzünü görəndə canımı şam kimi oda yaxdım,sərvə bənzəyən qamətini gördükdə ürəyimdən qopan ahımın tüstüsü(hisi)çərxə qədər yüksəldi.Bu qədər ki,ey Füzuli ürəyinin halını gizli saxladın,axır ki,el cırılmış yaxanı görüb bu halından xəbər tutdu.
Bu beytlərdə ayağı bağlı olmağa zülfi-pərişanı,canın şəm kimi oda yaxılmasına rüxsarına baxmağı,ahının hisinin çərxə qədər ucalmasına sərvi-xuramanı,Füzuli dərdinin xəlq arasında faş olmasına isə cırılmış yaxanı səbəb kimi verən şair bədii təyin sənətindən böyük ustalıqla istifadə etmişdir.
Burada «səri-zülfi-pərişan»,»ləbi-ləli-dürəfşan»,»sərvi-xuraman»və»çaki-giriban»ifadələri bədii təyin vasitələridir.
Başqa bir misal.
Bülbüli-dil gülşəni-rüxsarın eylər arizu,
Tutiyi-can ləli şəkkərbbarın eylər arizu.
Arizuməndi-vüsalındır Füzuli xəstədil,
Vəslin istər dövləti-didarın eylər arizu.
Aşiqin ürəyinin bübüli məşuqun üzünün gülşənini,canının tutisi yarının şəkər saçan dodaqlarını arzu edir.Həqiqətdə bülübül gülşəni,tuti isə şəkəri çox sevər.Vüsal arzusunda olan Füzuli elə xəstədir ki,öz sevgilisinin vüsalına yetməyi və görüşmək dövləti arzulayır.Bu beytlərdə də işlənən «Bülbüli-dil»,»tutiyi-can»,»ləli-şəkkərbar»,»arizuməndi-vüsal»,»dövləti-didar»tərkibləri güclü bədii təyinlərdir.Füzuli yaradıcılığındakı bədii təyin vasitələrindən kifayət qədər misal göstərmək mümkündür.
]]>
Daha üz qalmayıb məndə,
Gözünə dik baxım Allah.
Səndən uzaq düşüb bəndən,
Gələ bilmir yaxın Allah.
Əlin uzat əlimdən tut,
Yıxılıram qolumdan tut,
Ver mənə birazca ümid,
Şairlərə qohum Allah.
Ruhum azad olmaq istər,
Bax yanına gəlmək istər,
Sən allah, bir qapı göstər
Bu dünyadan çıxım Allah.
Yağışdan sonra
Gəldim daha sənin olum,
Artıq həyat gülsün bizə.
Bizi qorxutmasın ölüm,
Həsrət həsrət qalsın bizə.
Səninlə gözəldi hər şey,
Sənsiz hər şey yorur məni.
Sevinci bir tərəfə qoy,
Sənlə qəm güldürür məni.
Səni sevməmək günahdı,
Bu ürəyi verdim sənə.
Heç kimə etibar yoxdu,
Özümü tapşırdım sənə.
Suvarır hər yanı ağappaq dəniz
Yerin ürəyini sərnidən kimi.
Necə də od tutub köksüm bilsəniz,
Söndürün eşqindən yanan qəlbimi.
Baz onda sevgim də, odum da artar,
Siz ey ulduzlardan qopan ulduzlar.
Nə ola görəydi bu qara torpaq
Sizləri əridən dərdli ahımı.
Durmayın, əriyin tezcə hoparaq,
Yuyun bu yerlərin siz günahını.
Ucalsın gözümdə paklıq, etibar,
Siz ey ulduzlardan qopan ulduzlar.
Yağmayın körpələr yatan beşiyə,
Qoymayın analar heykəl dayana.
Yağın ki üstümə yuxum üşüyə,
Minillik yuxudan indi oyanam.
Nə vaxtdır tutmuşuq qəflətdə qərar,
Siz ey ulduzlardan qopan ulduzlar.
Mən sizi gətirən tale hökmünün
Önündə açıram sinəm varını.
Yarımın üstündə bəzəyə dönün,
Qoy geysin sizlərdən toy paltarını.
Bilsəniz bu ona necə yaraşar,
Siz ey ulduzlardan qopan ulduzlar.
Ürəyim köksümdə çırpınan kimi
Mənə bir ömür də gəlsin rəhminiz.
Yaşamaq eşqimi, sevmək eşqimi,
Yaratmaq eşqimi söndürməyin siz.
Sən ey gəncliyimə səpələnən qar,
Siz ey ulduzlardan qopan ulduzlar.
talehoglu@gmail.com
]]>
Məcid Həsənliyə
Həmişəki kimi dərsə gecikmişdi. Bu onun adəti idi, məktəb vaxtları da birinci saatı ötürərdi.
Qapının ağzında durmuşdu. Amma girməyə cürət eləmirdi.
Pilləkənlərin yuxarısından bir qız əyilib ona baxanda tez qapının yanından aralandı, qaçıb pilləkənlərin yuxarısına nəzər saldı. Orda kimsə yoxdu, səsizlik hökm sürürdü. Öz-özünə fikirləşdi: “Görən o qız kim idi?”
Bunu düşünəndə artıq qapını açmışdı. İçəridəkilərin onu aydan gəlmiş adam kimi süzmələrinə, müəllimin tənəli sözlərinə alışıq idi. Ona görə də heç kimi vecinə almadı. Keçib yerində oturana qədər müəllim eləcə donqullandı. Hələ deyəsən uşaqlardan biri fürsətdən istifadə edib ortaya bir zarafat atdı, qızlar dişlərini ağartdı.
O, tənələri, zarafatları eşidirdi, amma eyninə almırdı, bir qulağından alıb, o biri qulağından ötürürdü. Oturan kimi mobil telefonunu açdı, həmişəki kimi çata girib qızlarla yazışmağa başladı.
Müəllim təzə dərsi başa salır, uşaqlar qarşılarındakı dəftərə nəsə yazırdılar. O əlində telefon bir qulağı dərsdə olsa da pilləkənin yuxarısından ona baxan qızı xatırlayırdı.
Pilləkəndəki qızın sifəti gözünün qabağına gəldi. Badam gözlü, qara saçları sinəsinə tökülmüş bir qız idi, yanaqları da xəfifcə qızarmışdı.
Dəftərinə əyri-üyrü xətlə çalışma yazan dostuna həmin qızdan bəhs etmək istəyirdi ki, zəng vuruldu. Qırıq-qırıq səslər onu fikirdən ayırdı. Sonra qərar verdi ki, bunu heç kimə deməsin.
Qızla dəhlizdə qarşılaşdı. Ürəyi bərkdən vuranda hiss elədi ki, deyəsən, bu qızı sevir. Bütün cəsarətini toplayıb onun qarşısını kəsdi.
– Bağışlayın…
Qız dayandı, üzündə qeyri-adi bir ifadə vardı.
– Çto qavariş tı? – o oğlanın üzünə baxdı.
Dili elə bil qarnına düşmüşdü. Rus dilini bilmədiyi üçün karıxıb qalmışdı. Eləcə mızıldanırdı. Qız bunu görüb saçını geri elədi və astaca pillələri endi.
Axşam tərəfi özü də bilmədən ilk sevdiyi qızın məhəlləsinin yanından keçdi. Bunun heç fərqində də deyildi, başı qarışmışdı. Ancaq qız eyvana dirsəklənib bayaqdan ona baxırdı.
Oğlan isə elə düşünürdü ki, yanından keçdiyi bina uzun bir pilləkəndir və o indicə badam gözlü, qara saçları sinəsinə tökülmüş qızla qarşılaşacaq. Amma bilirdi ki, onu görən kimi dili tutulacaq, qıza bir söz deyə bilməyəcək. Çünki rusca bircə kəlmə belə danışa bilmir.
“Bir qıza görə rus dilini öyrənmək axmaqlıqdı.”
Evlərinin qapısına çata-çatda ağlından bunu keçirtdi və bayaqdan onu bezdirən fikirdən bir dəfəlik qurtula bildi.
18.04.10
]]>
Hər gün günəş işıqlarını şəfəqin müəmma könlündən salarkən illərdir tək dəyişməz arzum buludların göydən damla-damla yağışlarını endirməsi idi. Mənim üçün hər yerə düşən yağış damcısının səsi həyatda əvəz olunmamasının səbəbi, buluddan düşən hər damcıda bir mələk yerə enərmiş. Yağışlı havalara insanların çoxunun mövqeyi qarşıdır, coxu yağışı sevməz, şikayət edər. Amma mən onların acığına pəncərimi ardına kimi açib əllərimi uzadib yağışın damcılarını əlimlə tutardım, sanki hər damla da mənim üçün bir mələk göndərilirdi. Yağış yağarkən havaya qalxan torpağın qoxusundan həzz alarkən bəzən də özümə görə gözumdən yaş axidaraq bəlkə mən də bir mələk göndərdim dəyə səvinərdim.
Həm də yağış yağarkən insanın bütün xeyirli duaları qəbul olunurmuş.Bir gün yağış yağarkən mələk kimi gözəl bir sevgilimin olmasını arzu ettim.Biraz keçdikdən sonra duamın qəbul olmadığını zənn edərək yağışı göndərənə küsdüm.Səbrsizlik məni elə utandırdi ki, Yaradana şükür etməyə də üzüm gəlmədi.Duam qəbul olunmuş sanki hər yagis damlasında göndərilən mələklərdən biri mənim üçün gəlmişdi.
Onu yağışlı bir gündə yıxıldığını görüb kömək ettikdən sonra, aramızdakı səmimiyyət bu günlərə kimi inkişaf etmişdi.Onu hər kecən gün daha da sevir, niyə digərlərindən fərqli olduğunu anlayırdım.Əvvəllər məni gözəlliyi cəzb etsə də, sonralar isə ağli məni elə cəzb etti ki,onsuz bir gün yaşaya bilmirdim.Süvirdim, necə səhranın qızmar günəşində bir insan suya həsrət qaldıqdan sonra suyu bir nəfəsə içərsə, mən də onu əbədi sevirdim, özümdən də cox.
Bir insan sevərkən yarın hər zaman gözlərinə mübtəla olur, o iki qara inci dənəsini əsla unutmaq olmur.Eşq şərabı öldürücü olsa da, onu bir nəfəsə içib sərxoşluğun həzzini duymaq əsrarəngiz olsa da,fəqət şərxoşluq keçəndən sonra özünü xəyallarla aldatdığını anlamaq insanı yerlə yeksan edir.
Yağış şəfəqlə birlikdə oyanmış, mənim yatdığımı görərək əsəbləşdiyindən dərin yuxudan sonra, açıq pəncərədən cərəyan edən külək məni sığallayaraq oyatmağa məcbur etmişdi.Başım çox pis ağrıyır, belimin sümükləri işgəncə verərcəsinə sızlayırdı.Gözlərimi çətinliklə açdıqda divanda deyil,döşəmədə uzandığımın, ətrafımda şərab və pivə butulkalarının şahidi oldum.Ümumiyyətlə içib sərxoşluq edən avara bir adam deyildim, ancaq dünən nə isə olmuşdusa məni içməyə vadar etmişdi.Əcayib yuxulardan başqa keçən gündən heç bir təəsürat qalmamışdı.
Yerimdə oturduqdan sonra, cibimdən telefonu çıxardıb təqvimə baxdım.Bazar ertəsi, saat iki idi.Beynim elə incidirdi ki, sanki ona biz batırırdılar.Dünəndən hərdən yadıma dumanlı hadisələr düşürdü.Hə… dünən toya getdiyim dəqiq olaraq beynimdə canlandı, bəlkə də orda içmişdim.İşin qəribə tərəfi isə, teləfonda sevgilimdən olan mesajlar lazımi qədər məyus edici idi.”Bir daha mənə zəng etmə, artıq hər şey bitti.Bundan sonra sən öz yoluna, mən özümkünə…” məktubu diqqətimi çəkmişdi.
Bütün dərdlərə, qəmlərə, fiziki yorğunluğa yoldaş olmaq üçün bir şeylər yadıma düşdü.Həmin an üzümün rəngi saralmış, tüklərim ürpərmiş, gözlərim yaşla dolmuşdu.Dodaqlarım yarı açıq vəziyyətdə idi və yanağimdan süzülən gözyaşlarım çənəmdən köynəyimin yaxasına tökülürdü.Ürəyimin vuruşu artmışdı, sanki kürəyimdən bir bıçaq saplanmışdı.Çox məyus halda hıçqıra-hıçqıra ağlayırdım.
Dünən əslində getdiyim toy, sevgilimin başqasıyla evlənməsinin mərasimi idi.Heç vaxt tərəddüt etmədən deyə bilərəm ki, toya getmişdim və onları birlikdə oynayanda görmüşdüm.Mən xaric ordakı hamı sevinc içində idilər.Bir an onunla göz-gözə gəldik, məni gördü və daha da əziyyət ,iztirab vermək qəhqəhə ilə gülərək oynamağa davam etti.Bəyi də tanıyırdım, bu mənim yaxın dostum Murad idi.Sevgilimi əlimdən almışdı, indi də onunla bir ömrün sonuna kimi yaşamağa ilk addım atırdılar.
Biraz tənbəlliyimdən dolayı, evlənmək istəmirdim, çünki mənə görə evlənmək müqəddəs bir pillə idi ki, bu pillə insan həyatının son zirvəsinə çıxmaq üçün həyatda mümkün olduğu qədər hər şeyi əldə etməli idi.Məncə həyatda məqsədi olmayan bekar hər kəs evlənə bilərdi, fəqət insanın dünya görüşü artdıqdan sonra adi şeylərin içində mürəkkəb şeylər axtarırsan.Onu həddən artıq sevirdim, amma hələ evlənməyin zamanı deyildi.
Onu sevməyimin səbəbi məni yaxşı başa düşməsi idi.Bununla yanaşı, bəzən də məni evlənmək barədə bezdiridi.Qəribə bir gülümsəyişi var idi, güləndə sanki gözlərinin içində cənnət bağçalarının birində səyahətə çıxırdım.Gözlərinin içinə baxanda, onda hər şeydən ayrılaraq məst olurdum.
Onu bu qədər sevdiyim halda, məni niyə tərk etti?Sonunda nə oldu, zəkası məndən qıt olan, dilinin lüğət tərkibi 3 səhifəyə sığan biri ilə evləndi.Axı o mənə qismət olmalı idi…Onunla birlikdə olduğum vaxtlarda həyatımın qüsursuz günlərini yaşayırdım.Hər keçən gün onu daha da sevir, görmədiyim günlərdə onun üçün daha da darıxırdım.Heç kimi belə sevməmişdim, mənə görə o nacizanə gözəl, hətta məndən daha da savadlı idi.Bir gülün günəşdən qida aldığı kimi, onun yanında olanda həyat sevincim artır, məqsədli düşünə bilirdim.Bəzən səbəbsiz yerə mübahisələr edir, sonra da onunla barışmaq üçün özümü hər vəziyyətə salırdım.Barışdıqdan sonra da mənimlə minnətli əda ilə danışması məni ona heyran edirdi.
Hər şey yaxşı gedərkən axı niyə belə oldu?Onu sevirdim, o da məni əbədi olaraq.Bütün bu səhvlər mənim yalançı uzaqgörənliyimin ucbatından oldu.Guya həyatda səbrli adamı canlandırırdım.Vaxtında onunla evləmədiyimə görə, indi də yetim uşaq kimi ağlayırdım.
Ondan yaxşısını bundan sonra tapa bilməyəcəyəm.Mənim kimi alçaq adama heç nə layiq deyil.Hətta ciyərlərimə alıb-qaytardığım Allahın havası da…Niyə yaşayıram ki?Həyatda əlimdə nə qalıb ki?Bütün ümüdlərim,xəyallarım əlimdəm sərçə balası kimi uçub gətmədimi?Bundan böyük faciə nə ola bilərdi ki, sevgilim əclaf dostumla evlənib, həm də gözlərimin qarşısında…
Həmin an yeni dünyaya gəlmiş uşaq kimi ağlayırdım.Qərarlı şəkildə ayağa qalxdım, mətbəxə doğru sərt addımlarla irəlilədim.Sanki ölümə
tez qovuşmaq üçün səbrsizlənirdim.Mətbəxdə mənə zərəz vərə biləcək bir şey axtarırdım və Nyutonun başına alma düşdüş kimi, sanki ilk dəfə olaraq gözümə xlor dəydi.Çox istəyirdim ki, ölümü axşam xəbərlərində izləyəm, lakin öldükdən sonra dünyəvi məsələlər belə də mümkün olmur.
Xloru götürüb axıra kimi içdim, xlorun kəskin qoxusu burnumu deşmişdi.Hər şey bitmiş, yarım saata yəqin ki öləcəkdim, çıxış yolu yox idi.Sonra divandakı yerimə qayıtdım və telefonu əlimə alıb məsaj yazdım.Mesajın ünvanı artıq evli sevgilimə idi və məzmunu “Sən məni ölümcül yaralasan da öldürə bilmədin, sənin kimi birinin əlində ölməkdənsə,özüm-özümun qatili olaram.Ərinlə xoşbəxt ol” sonra da telefonu söndürüb, ölüm anının gəlməsini gözləməyə başladım.
Ağzımın içi yanırdı, mədəmdə isə kəskin qoxulu qızışma tüğyan edirdi.İztiraba dözə bilmirdim, bir yandan ağlayır, digər tərəfdən də mədəmin deşilməsinin canlı şahidi olurdum.Heç nə vecimdə deyildi, yalnız yeni həyatıma çıxacağım yol məni maraqlandırırdı.Əksər hallarda isə öskürəndə dilimdə acılıq hiss edirdim.
Əlimin altında onun şəkli vardi;köndələn qalmış,gözlərini zilləmişdi.Şəkildə tünd qara saçları çiynindən süzülürdü, üzündə təmkinli halda bir gülümsəyiş ziddiyyət yaratmaq istəyirdi.Gözlərinə baxanda daha da məyus olurdum.Ancaq onu fikirləşirdim, onunla keçirdiyim o məsud günləri…
Gözlərim yumulur, bəzən də zəhərin təsirindən qəflətən oyanır, ciyərim deşilənə kimi öskürürdüm.Ölümü gözləyərkən, son arzum onu yenidən görmək idi.Fəqət bəlkə də cəhənnəmdə eyni qazanda qaynayacaqdıq.
Evdə hər şey məni sükütla təzim edərkən, qapının döyülməsi sanki inqilab yaratdi.Bazar ertəsi kim gələ bilərdi ki?
Qapıya dogru yönəldim, ayaga qalxdım, amma nəfəs ala bilmirdim.Bir-iki addım atdıqdan sonra yerə diz cökdüm, sonra da hər kimdirsə biraz qapını döyər axırda da bezib işinə gedər deyə açmaq istəmədim.
Qapının səsi isə fasiləsiz eyni bir səsi mırıldanırdı.Məcbur açmalı idim.Qapının dəstəyini aşagı tərəfə döndərib açdıqdan sonra, həqiqətən öldüyümü, cənnəti mənə göstərdiklərini düşündüm.Amma bu xulyadan məni əvvəlki sevgilimin səsi oyatmışdi.
–Sənə nə olub? O nə mesaj idi yazmışdın?…
Mənim suallara cavab verəcək halım yox idi, gözlərim axırdı və birdən öskürdüm.Hər şey gec idi, ağzımdan çıxan qan onun paltarına sıçramışdı
–Sən niyə bura gəlmisən, get ərinin yanına!
–Bu nə sözdür mənə deyirsən? Dəli olmusan, mən evli deyilləm ki..
–Bəs dünən kimin toyu idi?
–Mən hardan bilim?Ağzından niyə qan axır?
–Yalan deyirsən, dünən sənin evləndiyini öz gözlərimlə gördüm.Bundan sonra yaşamağın mənasız olduğunu anlayıb sən olmayan diyarlara əbədi səyahət üçün intihara cəhd etmisəm.
–Axı dünən biz birlikdə saat səkkizdə yemək yemədik, hə?Sonra da mübahisəmiz düşdu, ayrılıb evə getdik, yadına gəlmir?
–Ax, axmaq başım, indi xatirladım.Aman Allahım, günahımı bağışla,düzdür, yadıma düşür, evə gəldim, dərdli halda sərab içdim.Yəqin yuxuda səni dostum Murad ilə evlənərkən görmüşəm-yerimdə tərpənmədən donmuşdum.
–Dəlisən sən? Sənin dostun məgər mənim qardasim deyil?Nə düşüncəsiz birisən sən, məni qardaşımla evlənərkən görub…Bir insan fikirləşər axı, amma sən də o ağıl olsaydi axı..
Gerçəklər insana biz batırırcasına qəflət yuxusundan oyadırdı.Pərişan halda ikimiz də ağlayırdıq.Çarə tükənmişdi, bir saata ölməli idim, həm də sərxoşluğumun ucbatından..
–Səni bilirsən nə qədər sevirəm?
–Bilirəm, buna görə də özünü öldürürsən, hec kim ücün ölməyə dəyməz axı.
–Sənə görə hə, sən mənim hər şeyimsən
Yenə də qan qusurdum, o isə dodaqlarını dişləyərək ağlayırdı.Hərdən çarəsizliyini anlayaraq üzümdən öpürdü.
Çatlamış dodaqlarımı incə dodaqları ilə öpəndə dodaqlarının dadına doymadan bir daha durmamaq üzrə dərin yuxuya gütdiyimi anladim; qaranlıq dəhlizdən işıqlı rəngarəng gullərlə bəzədilmis, ətrafinda quşlar sevisən hovuzları, simalarında gözəllik tərənnum olunan mələkləri gördüm.Yəqin ki, bir ilan yetkinləşəndə necə dərisini soyunarsa mən də yeni həyata başlamaq ücün dunyada verilən cibləri gunahlarla dolu əmanətimi soyunmuş pak yaradılanlara qonşu olmaq uşun sonu olmayan uzun bir səyahətə cıxmışdım.
Nə zamandır çəkirəm həsrətini cananın,
Könlümün mülkünə o candan əziz sultanın.
Tazə güllər açıb,ey sərvqədim,gülşəndə,
Mənə sənsiz nə gərək ətri gülün,reyhanın.
Gəl çıx,ey sərv-rəvan,canımı yandırdı fəraq,
Söndürüm vəslin ilə atəşini hicranın.
Tazə ay tək bulud ardından əgər çıxsan,inan,
Bir canım var,onu da eyləyərəm qurbanın.
Aşiqin mən deyiləm,tək sənin ey sevgili yar,
Qəlbi eşqinlə vurur mən kimi çox nalanın.
Elə rütbə verilib,heyran olub cümlə sənə,
Sən özün heyranısan rütbə verən rizvanın.
Gəl həqiqət yolunu göstər öz aşiqlərinə,
Ayağa durmaq üçün gözləyirik fərmanın.
Yoluna göz dikən eşq əhlinin imdadına yet,
Sal mizana bu cahanın pozulan səhmanın.
Dilşad arizdi sənin şənini vəsf eyləməyə,
Kömək ol,artır öz eşqinlə onun imkanın.
]]>
Kaş verə izni zühur Xaliqi-Sübhan gələsən,
Edəsən aləmi nurunla çıraqban , gələsən.
Qədəmin bəxş edəcəkdir quru səhraya həyat,
Həmi pəjmürdə təbiət tapacaq can, gələsən.
Vaxt ötür, gözləməyə yoxdu lüzum şəvval ayın,
Gəl edək birgə obaşdan bu rəməzan , gələsən.
Tükənib səbrü qərar, tabü təvan, Sən yoxsan,
Axı, həsrət uzanar bəs haçanaycan, gələsən.
Yox dəxi dadə yetən, zülm ilə dolmuş hər yan,
Ey edən dəhridə müşkülləri asan, gələsən.
Aqilin kimsəsi yox, gər kəsi varsa Sənsən,
Nə olar ki, barı bir yol ona mehman gələsən?
Kim ki, məhşər gününə qəlbdə iman aparır,Elə bilsin ki ,bütün dərdinə dərman aparır.
Qəlbi irfanla dolanlardadı rəbbin işığı,
Bunu yalnız bacarıb əsli müsəlman aparır.
Ya imam, həsrətin ilə bir ömür yol gəldim,
Başa düşdüm ki ,məni vəslinə hicran aparır.
Gecəni açmışam hər sübh azan sotilə
Ruhumu sanki alıb ayeyi Quran aparır.
Hara getdim, hara baxdım, səni axtardı gözüm,
Bu nə cür cazibədir ağlımı başdan aparır.
Eşq bimarıyam ,ey ruhi- rəvanım sənsiz,
Çarə qılmaqdan ötür xəstəni loğman aparır.
Bir canım var , onu vəslində fədadır demişəm,
*“Sanki hüccac məni Minaya qurban aparır”.
Toz olub torpağına bircə qarışsaydım əgər,
Damlan olsam sevinərdim məni ümman aparır.
Yetiş imdadə, yetiş, ey zamannın sahibi, gəl,
Gəl gör ki, Kərbübəla şahını al qan aparır.
Nə qərib yolçularıq,biz nə qərib, Allahım,
Gedirik axirətə ,çün bizi karvan aparır.
Dilə ,ey Xatirə Rəbbin bəyənən təqvanı,
Ora insanı fəqət Xaliqi sübhan aparır.
Müjdə ey dil,təzədən bağı-imamətdə bu gün,
Açılıb bir güli-bimisli,lətafətdə,bu gün,
Bu günün şövqü səfası bürüyüb afaqi,
Günlər içrə olur ancaq bu şərafətdə,bu gün
Bu qədər aşiq içində,belə bir xoş gündə,
Bəxtəvərsən oturubsan bu ziyafətdə bu gün,
Hər kim istər ki,yetə vəslinə bu mövlanın,
Əl açıb,zikr eləsin vəqti-ibadətdə bu gün,
ƏCCƏLƏLLAHU-TAALA-FƏRƏCƏH.
Bu şahın ədlinə heyran olacaq adillər,
Bu şahın mərtəbəsin dərk eləməz cahillər,
Vəslinə yetməyə cəhd eyləməsin naqis olan,
Kamil ol ki,ona ancaq yetişər kamillər,
Olsa da haqqını inkar eləyən,eyb etməz,
Gövhərin qədrini hardan biləcək qafillər,
Adı gəldikdə deyərlər bu sözü aqillər,
ƏCCƏLƏLLAHU-TAALA-FƏRƏCƏH.
Bu pərivəş məni çoxdan eləyib divanə,
Mehri çıxsa bu könül mülki qalar viranə,
Hər sözün hüsnünə həsr etməyə əhd eyləmişəm,
Etmişəm adını əzbər gələni dövranə,
Gül üzün həsrətini xeyli zamandır çəkirəm,
Çox gəlib bülbüli-təb”im gecələr əfğanə,
Qorxuram ömr vəfa etməyə məqsudə yetəm,
Qalmayıbdır daha taqət,ələmi-hicranə,
ƏCCƏLƏLLAHU-TAALA-FƏRƏCƏH.
Hər zaman həsrətini çəkdiyimiz dildarın,
Nola ya Rəb bizə də qismət elə didarın,
O gün olsun ki,üzündən gətirə müjdə səba,
O gün olsun ki,ziyarət eləyək rüxsarın,
O gün olsun ki,qoya səhni-gülüstanə qədəm,
Sevinib qəmli olanlar tapa öz qəmxarın,
O gələn yollara baş qoyduğumuz sultanın,
O ədalətli,o şövkətli,böyük sərdarın,
ƏCCƏLƏLLAHU-TAALA-FƏRƏCƏH.
Hamı öz səhvini dərk eyləyib iqrar eləsə,
Hamı öz bəd əməlindən utanıb ar eləsə,
Hamı öz nəfsini ram eyləsə bir insan tək,
Ağlını doğru yola tapmağa israr eləsə,
Hamı insafını,vicdanını münsif seçsə,
Düzü təsdiq eləyib,əyrini inkar eləsə,
Lütf edər Tanrı,yetər dadə gözəllər şahı,
Bir ağızdan hamı bu cümləni təkrar eləsə,
ƏCCƏLƏLLAHU-TAALA-FƏRƏCƏH.
Ey özü həq,vəli gözdən çəkilib qaib olan,
Səni höccət yaradıb dəhridə,dünyanı quran,
Bu günəşli,bu səmalı,bu böyük dünyadə,
Canişin hökm veribdir səni,Xəllaqi-cahan,
Əssəlam,ey bütün aləmlərə fərmanı yetən,
Əssəlam,ey bu gün aləmdə şərikəl-Quran,
Əssəlam,ey qəmi-hicranı könüllər dağıdan,
Əssəlam, ey adı Mehdi,özü sultani-zaman,
ƏCCƏLƏLLAHU-TAALA-FƏRƏCƏH.
Ey səni dərk eləyən bikəsin,hər yerdə kəsi,
Ey fəqirin,yetimin,dad edənin,dadrəsi,
Gəl yetiş dadə ki,azadəlik istər könlüm,
Özünün taqəti yox sındıra bilsin qəfəsi,
Sən qədəm qoyduğun hər yanə səpib göz yaşın,
Yollarından yığaram,kiprik ilə xarü xəsi,
Hüsnünü görməyə bir hal ilə müştaq olmuş,
Deyəcək Mahir ölüncə nə qədər var nəfəsi,
ƏCCƏLƏLLAHU-TAALA-FƏRƏCƏH.
ƏCCƏLƏLLAHU-TAALA-FƏRƏCƏH.
]]>