Orxan Əliyev-»Iki cənnət arasindakı bir günah»
Hər gün günəş işıqlarını şəfəqin müəmma könlündən salarkən illərdir tək dəyişməz arzum buludların göydən damla-damla yağışlarını endirməsi idi. Mənim üçün hər yerə düşən yağış damcısının səsi həyatda əvəz olunmamasının səbəbi, buluddan düşən hər damcıda bir mələk yerə enərmiş. Yağışlı havalara insanların çoxunun mövqeyi qarşıdır, coxu yağışı sevməz, şikayət edər. Amma mən onların acığına pəncərimi ardına kimi açib əllərimi uzadib yağışın damcılarını əlimlə tutardım, sanki hər damla da mənim üçün bir mələk göndərilirdi. Yağış yağarkən havaya qalxan torpağın qoxusundan həzz alarkən bəzən də özümə görə gözumdən yaş axidaraq bəlkə mən də bir mələk göndərdim dəyə səvinərdim.
Həm də yağış yağarkən insanın bütün xeyirli duaları qəbul olunurmuş.Bir gün yağış yağarkən mələk kimi gözəl bir sevgilimin olmasını arzu ettim.Biraz keçdikdən sonra duamın qəbul olmadığını zənn edərək yağışı göndərənə küsdüm.Səbrsizlik məni elə utandırdi ki, Yaradana şükür etməyə də üzüm gəlmədi.Duam qəbul olunmuş sanki hər yagis damlasında göndərilən mələklərdən biri mənim üçün gəlmişdi.
Onu yağışlı bir gündə yıxıldığını görüb kömək ettikdən sonra, aramızdakı səmimiyyət bu günlərə kimi inkişaf etmişdi.Onu hər kecən gün daha da sevir, niyə digərlərindən fərqli olduğunu anlayırdım.Əvvəllər məni gözəlliyi cəzb etsə də, sonralar isə ağli məni elə cəzb etti ki,onsuz bir gün yaşaya bilmirdim.Süvirdim, necə səhranın qızmar günəşində bir insan suya həsrət qaldıqdan sonra suyu bir nəfəsə içərsə, mən də onu əbədi sevirdim, özümdən də cox.
Bir insan sevərkən yarın hər zaman gözlərinə mübtəla olur, o iki qara inci dənəsini əsla unutmaq olmur.Eşq şərabı öldürücü olsa da, onu bir nəfəsə içib sərxoşluğun həzzini duymaq əsrarəngiz olsa da,fəqət şərxoşluq keçəndən sonra özünü xəyallarla aldatdığını anlamaq insanı yerlə yeksan edir.
Yağış şəfəqlə birlikdə oyanmış, mənim yatdığımı görərək əsəbləşdiyindən dərin yuxudan sonra, açıq pəncərədən cərəyan edən külək məni sığallayaraq oyatmağa məcbur etmişdi.Başım çox pis ağrıyır, belimin sümükləri işgəncə verərcəsinə sızlayırdı.Gözlərimi çətinliklə açdıqda divanda deyil,döşəmədə uzandığımın, ətrafımda şərab və pivə butulkalarının şahidi oldum.Ümumiyyətlə içib sərxoşluq edən avara bir adam deyildim, ancaq dünən nə isə olmuşdusa məni içməyə vadar etmişdi.Əcayib yuxulardan başqa keçən gündən heç bir təəsürat qalmamışdı.
Yerimdə oturduqdan sonra, cibimdən telefonu çıxardıb təqvimə baxdım.Bazar ertəsi, saat iki idi.Beynim elə incidirdi ki, sanki ona biz batırırdılar.Dünəndən hərdən yadıma dumanlı hadisələr düşürdü.Hə… dünən toya getdiyim dəqiq olaraq beynimdə canlandı, bəlkə də orda içmişdim.İşin qəribə tərəfi isə, teləfonda sevgilimdən olan mesajlar lazımi qədər məyus edici idi.”Bir daha mənə zəng etmə, artıq hər şey bitti.Bundan sonra sən öz yoluna, mən özümkünə…” məktubu diqqətimi çəkmişdi.
Bütün dərdlərə, qəmlərə, fiziki yorğunluğa yoldaş olmaq üçün bir şeylər yadıma düşdü.Həmin an üzümün rəngi saralmış, tüklərim ürpərmiş, gözlərim yaşla dolmuşdu.Dodaqlarım yarı açıq vəziyyətdə idi və yanağimdan süzülən gözyaşlarım çənəmdən köynəyimin yaxasına tökülürdü.Ürəyimin vuruşu artmışdı, sanki kürəyimdən bir bıçaq saplanmışdı.Çox məyus halda hıçqıra-hıçqıra ağlayırdım.
Dünən əslində getdiyim toy, sevgilimin başqasıyla evlənməsinin mərasimi idi.Heç vaxt tərəddüt etmədən deyə bilərəm ki, toya getmişdim və onları birlikdə oynayanda görmüşdüm.Mən xaric ordakı hamı sevinc içində idilər.Bir an onunla göz-gözə gəldik, məni gördü və daha da əziyyət ,iztirab vermək qəhqəhə ilə gülərək oynamağa davam etti.Bəyi də tanıyırdım, bu mənim yaxın dostum Murad idi.Sevgilimi əlimdən almışdı, indi də onunla bir ömrün sonuna kimi yaşamağa ilk addım atırdılar.
Biraz tənbəlliyimdən dolayı, evlənmək istəmirdim, çünki mənə görə evlənmək müqəddəs bir pillə idi ki, bu pillə insan həyatının son zirvəsinə çıxmaq üçün həyatda mümkün olduğu qədər hər şeyi əldə etməli idi.Məncə həyatda məqsədi olmayan bekar hər kəs evlənə bilərdi, fəqət insanın dünya görüşü artdıqdan sonra adi şeylərin içində mürəkkəb şeylər axtarırsan.Onu həddən artıq sevirdim, amma hələ evlənməyin zamanı deyildi.
Onu sevməyimin səbəbi məni yaxşı başa düşməsi idi.Bununla yanaşı, bəzən də məni evlənmək barədə bezdiridi.Qəribə bir gülümsəyişi var idi, güləndə sanki gözlərinin içində cənnət bağçalarının birində səyahətə çıxırdım.Gözlərinin içinə baxanda, onda hər şeydən ayrılaraq məst olurdum.
Onu bu qədər sevdiyim halda, məni niyə tərk etti?Sonunda nə oldu, zəkası məndən qıt olan, dilinin lüğət tərkibi 3 səhifəyə sığan biri ilə evləndi.Axı o mənə qismət olmalı idi…Onunla birlikdə olduğum vaxtlarda həyatımın qüsursuz günlərini yaşayırdım.Hər keçən gün onu daha da sevir, görmədiyim günlərdə onun üçün daha da darıxırdım.Heç kimi belə sevməmişdim, mənə görə o nacizanə gözəl, hətta məndən daha da savadlı idi.Bir gülün günəşdən qida aldığı kimi, onun yanında olanda həyat sevincim artır, məqsədli düşünə bilirdim.Bəzən səbəbsiz yerə mübahisələr edir, sonra da onunla barışmaq üçün özümü hər vəziyyətə salırdım.Barışdıqdan sonra da mənimlə minnətli əda ilə danışması məni ona heyran edirdi.
Hər şey yaxşı gedərkən axı niyə belə oldu?Onu sevirdim, o da məni əbədi olaraq.Bütün bu səhvlər mənim yalançı uzaqgörənliyimin ucbatından oldu.Guya həyatda səbrli adamı canlandırırdım.Vaxtında onunla evləmədiyimə görə, indi də yetim uşaq kimi ağlayırdım.
Ondan yaxşısını bundan sonra tapa bilməyəcəyəm.Mənim kimi alçaq adama heç nə layiq deyil.Hətta ciyərlərimə alıb-qaytardığım Allahın havası da…Niyə yaşayıram ki?Həyatda əlimdə nə qalıb ki?Bütün ümüdlərim,xəyallarım əlimdəm sərçə balası kimi uçub gətmədimi?Bundan böyük faciə nə ola bilərdi ki, sevgilim əclaf dostumla evlənib, həm də gözlərimin qarşısında…
Həmin an yeni dünyaya gəlmiş uşaq kimi ağlayırdım.Qərarlı şəkildə ayağa qalxdım, mətbəxə doğru sərt addımlarla irəlilədim.Sanki ölümə
tez qovuşmaq üçün səbrsizlənirdim.Mətbəxdə mənə zərəz vərə biləcək bir şey axtarırdım və Nyutonun başına alma düşdüş kimi, sanki ilk dəfə olaraq gözümə xlor dəydi.Çox istəyirdim ki, ölümü axşam xəbərlərində izləyəm, lakin öldükdən sonra dünyəvi məsələlər belə də mümkün olmur.
Xloru götürüb axıra kimi içdim, xlorun kəskin qoxusu burnumu deşmişdi.Hər şey bitmiş, yarım saata yəqin ki öləcəkdim, çıxış yolu yox idi.Sonra divandakı yerimə qayıtdım və telefonu əlimə alıb məsaj yazdım.Mesajın ünvanı artıq evli sevgilimə idi və məzmunu “Sən məni ölümcül yaralasan da öldürə bilmədin, sənin kimi birinin əlində ölməkdənsə,özüm-özümun qatili olaram.Ərinlə xoşbəxt ol” sonra da telefonu söndürüb, ölüm anının gəlməsini gözləməyə başladım.
Ağzımın içi yanırdı, mədəmdə isə kəskin qoxulu qızışma tüğyan edirdi.İztiraba dözə bilmirdim, bir yandan ağlayır, digər tərəfdən də mədəmin deşilməsinin canlı şahidi olurdum.Heç nə vecimdə deyildi, yalnız yeni həyatıma çıxacağım yol məni maraqlandırırdı.Əksər hallarda isə öskürəndə dilimdə acılıq hiss edirdim.
Əlimin altında onun şəkli vardi;köndələn qalmış,gözlərini zilləmişdi.Şəkildə tünd qara saçları çiynindən süzülürdü, üzündə təmkinli halda bir gülümsəyiş ziddiyyət yaratmaq istəyirdi.Gözlərinə baxanda daha da məyus olurdum.Ancaq onu fikirləşirdim, onunla keçirdiyim o məsud günləri…
Gözlərim yumulur, bəzən də zəhərin təsirindən qəflətən oyanır, ciyərim deşilənə kimi öskürürdüm.Ölümü gözləyərkən, son arzum onu yenidən görmək idi.Fəqət bəlkə də cəhənnəmdə eyni qazanda qaynayacaqdıq.
Evdə hər şey məni sükütla təzim edərkən, qapının döyülməsi sanki inqilab yaratdi.Bazar ertəsi kim gələ bilərdi ki?
Qapıya dogru yönəldim, ayaga qalxdım, amma nəfəs ala bilmirdim.Bir-iki addım atdıqdan sonra yerə diz cökdüm, sonra da hər kimdirsə biraz qapını döyər axırda da bezib işinə gedər deyə açmaq istəmədim.
Qapının səsi isə fasiləsiz eyni bir səsi mırıldanırdı.Məcbur açmalı idim.Qapının dəstəyini aşagı tərəfə döndərib açdıqdan sonra, həqiqətən öldüyümü, cənnəti mənə göstərdiklərini düşündüm.Amma bu xulyadan məni əvvəlki sevgilimin səsi oyatmışdi.
–Sənə nə olub? O nə mesaj idi yazmışdın?…
Mənim suallara cavab verəcək halım yox idi, gözlərim axırdı və birdən öskürdüm.Hər şey gec idi, ağzımdan çıxan qan onun paltarına sıçramışdı
–Sən niyə bura gəlmisən, get ərinin yanına!
–Bu nə sözdür mənə deyirsən? Dəli olmusan, mən evli deyilləm ki..
–Bəs dünən kimin toyu idi?
–Mən hardan bilim?Ağzından niyə qan axır?
–Yalan deyirsən, dünən sənin evləndiyini öz gözlərimlə gördüm.Bundan sonra yaşamağın mənasız olduğunu anlayıb sən olmayan diyarlara əbədi səyahət üçün intihara cəhd etmisəm.
–Axı dünən biz birlikdə saat səkkizdə yemək yemədik, hə?Sonra da mübahisəmiz düşdu, ayrılıb evə getdik, yadına gəlmir?
–Ax, axmaq başım, indi xatirladım.Aman Allahım, günahımı bağışla,düzdür, yadıma düşür, evə gəldim, dərdli halda sərab içdim.Yəqin yuxuda səni dostum Murad ilə evlənərkən görmüşəm-yerimdə tərpənmədən donmuşdum.
–Dəlisən sən? Sənin dostun məgər mənim qardasim deyil?Nə düşüncəsiz birisən sən, məni qardaşımla evlənərkən görub…Bir insan fikirləşər axı, amma sən də o ağıl olsaydi axı..
Gerçəklər insana biz batırırcasına qəflət yuxusundan oyadırdı.Pərişan halda ikimiz də ağlayırdıq.Çarə tükənmişdi, bir saata ölməli idim, həm də sərxoşluğumun ucbatından..
–Səni bilirsən nə qədər sevirəm?
–Bilirəm, buna görə də özünü öldürürsən, hec kim ücün ölməyə dəyməz axı.
–Sənə görə hə, sən mənim hər şeyimsən
Yenə də qan qusurdum, o isə dodaqlarını dişləyərək ağlayırdı.Hərdən çarəsizliyini anlayaraq üzümdən öpürdü.
Çatlamış dodaqlarımı incə dodaqları ilə öpəndə dodaqlarının dadına doymadan bir daha durmamaq üzrə dərin yuxuya gütdiyimi anladim; qaranlıq dəhlizdən işıqlı rəngarəng gullərlə bəzədilmis, ətrafinda quşlar sevisən hovuzları, simalarında gözəllik tərənnum olunan mələkləri gördüm.Yəqin ki, bir ilan yetkinləşəndə necə dərisini soyunarsa mən də yeni həyata başlamaq ücün dunyada verilən cibləri gunahlarla dolu əmanətimi soyunmuş pak yaradılanlara qonşu olmaq uşun sonu olmayan uzun bir səyahətə cıxmışdım.
UNESCO İrlandiyanın paytaxtı Dublini “Ədəbiyyat şəhəri” elan edib.
'
Bu barədə Milli.Az xəbər portalına Gəncə şəhər Mədəniyyət və Turizm İdarəsindən məlumat verilib.
Qalmaqallı Britaniya yazıçısı Salman Rüşdinin “Şeytan ayələri” romanının Azərbaycan dilinə tərcüməsinin “Unikal” qəzetində çapı dayandırıldı. Bu dəfə birdəfəlik.
